Can't remember to forget you

Autorka: Mlecz Wilczek. | serial, Fedemiła, Leonetta, Semi, dramat

Chytrość i zawziętość. Czy można w życiu mieć wszystko samemu nie dając nic? czy zasługujemy na rzeczy, na które ciężko pracowaliśmy? Co za sprawiedliwość istnieje na tym świecie, że nie którym powodzi się lepiej, a nie którym niestety nie, ledwo wiążą koniec z końcem i starcza im jedynie na podstawowe czynności życiowe. Tak być nie powinno, a czy my robimy coś aby temu zapobiec i zmienić świat na lepsze? Czy jesteśmy w stanie schować dumę do kieszeni i pomóc bardziej potrzebującym? Często bywa tak też i w miłości, nie pomagamy sobie nawzajem, nasze problemy są ważniejsze niż inne, nie wyciągamy ręki do ukochanej osoby tym samym ją odtrącając. Ironia losu. Można znać się od dziecka, być przyjaciółmi, mijać się bez celu, przechodzić obojętnie, ale nagle coś się zmienia, to moment, ułamek sekundy, który powoduje dość znaczącą zmianę w naszym życiu. Co powinniśmy wtedy zrobić? Za wszelką cenę, nie dać tego przepuścić? Nie dać ulotnić się uczuciu jak bańce mydlanej. Kłótnie. Każdemu w życiu się zdarzają, ktoś kto nie ma własnego zdania, to ktoś komu tak naprawdę nie zależy na dobru drugiego człowieka, to nie tak, że w kłóceniu chodzi o to by się wyobrażać i zbesztać, a wyjaśnić i spróbować pomóc drugiej osobie, po to by rozjaśnić jej swoje życie i otworzyć okienko z promykami słońca. Bywa i też tak, że los zsyła nam problem, aby pokazać jak ważna jest dla Nas ta osoba. Nieporozumienie. Bywa, że dwoje osób na zabój zakochanych w sobie nie może być szczęśliwych, bo zaistniała między nimi pewna komplikacja, która wcale nie zrodziła się z ich winy, a winy osób trzecich, coś ktoś komu powiedział i sprawa załatwiona, obraza majestatu, a to nie tak powinno być. Jeśli czujemy, że ktoś jest dla nas ważny to musimy mu zaufać, oddać się całkowicie. Nie można wierzyć komuś, kto Cię nie zna, nie warto poddawać się presji innym. Ufaj osobie, która zasłużyła na twoje zaufanie i która ufa Tobie.

Kliknij tutaj, aby zobaczyć przykładowy fragment opowiadania

Zostało zaledwie dwa dni do rozpoczęcia konkursu. Federico nie należał do osób bojących się wyzwań, z natury był odważny i robił wszystko aby dotrzeć do celu choćby po trupach. Jednak tym razem odczuwał lekki strach. Wierzył zarówno w swój talent jak i swoich przyjaciół, być może nie mieli za dużo czasu na idealne przygotowanie się, ale robili co mogli z całych sił. Chciał i mocno wierzył w to że wgrają ten konkurs i spełnią swoje marzenia, marzył by jego przyjaciele wspominali to jak najlepiej.